Kaybettin

Yanıyor yüreği. İçini yakan ayrılığı söndürecek bir söz yok. Lakin biraz olsun yüreğini soğutur, ferahlatır diye teselli sözcükleri duymak istiyor.

Kaybetmek neydi? Şimdi öğreniyor. Anlamıştı. Gidenin yeri dolmayacak, daha onu göremeyecekti. Bunu yaşayarak öğrenmek ne kadar zor geliyordu genç yüreğine.

Mahzun, biraz kırgın yaşadıklarına ama biliyor sözü söyleyen, fermanı verene boyun eğilmeli. Eğmek kulluğun gereği…

İnsan yokluğa da alışacaktır. Kim bilir sancısı ne zaman diner, diner mi? Sözcükler yeter mi halini anlatmaya.

Aşina çehresi kaybolur. Gözlerin göremeyeceği kadar derine gömülür vücudu. Kokusunu bile çekemezsin içine. Seni saran bakışları, şefkat dolu duyguları artık yabancıdır sana.

 

En zoru da anne diyebileceğin kimsen olmayacaktır artık.

24.3.2011, 22.31 Tokat