Düşler ve Düşünceler

Daha bilyelerini cebinden çıkarmadan oyunun akışına baktı. Yoğun bir bilye akışı vardı oyunda. Tamda istediği gibi... Oyun bitti ve yeniden başlıyordu. İşte o anda oyuna dahil oldu. Herkes beşer bilye koydu ortaya ve oyun başladı. Önce sıralama atışları yapıldı. En uzağa atan ilk başlardı. Artık kişinin öz güveni, zemini tanıması, şansı dahilinde birinci olmak isterdi. Bazen de sadece öylesine birinci olunurdu. Ama dedik ya birinci en uzaktan atmak zorunda. Bu da en baştaki bilyeye vurma olasılığını düşürüyor. Ama nedense herkes ilk atmayı seçer. Birinci olmuş, nasıl atması gerektiğini bir an düşünmüş, atışının ona sağlayacağı bilye sayısını hesaplamış ve atışını yapmıştı. Onca şeyi bir dakikadan az sürede düşünmek zorundaydı. çünkü atış yapmak için sabırsızca bekleyen çocuklar vardı. Ve attı. Iskaladı. Hiçbir bilyeye vuramadı. Neyse ki en iyi atış yapan bilyelerin yarısını almıştı. Bu yüzden oyun tekrar oynanacaktı. Tekrar sıralama atışları yapıldı. Ortalarda bir sırada kaldı. Atış sı...

Bir an gözlerini kapattı ve düşlemeye başladı. Elleri ceplerinde yürüyordu. O acaba aradığı kadın mıydı? Hayır, bu düş değil, gerçekti. Yeniden düşlemeliydi. Yeşillikleri, köyünü, ağaçların rüzgârla dansını düşündü. Oluyordu. Evet. Sanırım düşlemeye başlıyordu. Birden kulak verdi karanlığa ve sessizliği dinledi. En çok sevdiği şarkı sessiz sokaklardı. Birden irkildi. Rüzgâr gözlerini açtı ve bir an sendeledi, az daha düşüyordu. Saat hayli geçti. Hep yürüdüğü, yürümek zorunda olduğu cadde yürüyordu. İstemese de evinin önünden geçiyordu. Bu gerçekti. Çünkü gözleri artık açıktı. Kafasını çevirdi ve sanki yılların alışkanlığıymış gibi binayı süzdü. Sanki ilk kez görüyormuş gibi. Adımlarında bir Ahenk yoktu. gözleri kapanınca yavaşlıyor, mutlu bir anın uzun sürmesi için dikkatini topluyordu. Düşlüyordu. İkinci sağdan saptı. Sola eğik bir virajı geçtikten sonra yol boyunca ilerledi. Bahçeli evlerle dolu bir mahalledeydi. Uzun zamandır burada kalıyordu, bu mahallede. Anahtarı çıkardı, kapıyı ...