Hatırlanmaya çalışmak kendimize yapacağımız en acımasız işkence çünkü çabalarımız sadece kendimiz için oldukça ismimizin hatırlanmasını umursarız. Varsın adım mezar taşımdan başka yerde yazmasın. Ne olur? Sanki ölünce ya da yaşarken anılmaya muhtaçmışız gibi… Tabi içimizdeki benlik çok ister ve istiyor. Bunu görüyorum, görebiliriz. Şimdi karga tulumba atalım bilindik düşüncelerimizi ve yepyeni bir düşünceye yeni bir sayfa açılım zihnimizde. Kaybolmuş sevgiyi, ezilmiş masumiyeti, yoksulluğu yazalım yeni sayfamıza. Gelecek varsa eğer böylece bir düzen ile inşa edelim.Bencilliğin diyarı olmasın buralar. Çok isterdim ama maalesef bu diyarda bencilden geçilmiyor. Cep, içinde para varsa değer biçiyor sahibine. Böyle sürüp gidiyor ve sanırım diriliş sesine kadar da devam edecek. Bazı müstesna ruhların haricinde… 29.01.2012 23:06 Tokat