Son en güzeli
İnsan ne kadar aldanır haline. Belki de yaşamadan görülemeyen onca şeyin birdenbire insanın karşısına çıkmadan anlaşılması çok güç oluyor. Sağlıklı iken hastalığı, gençken yaşlılığı, mutlu iken mutsuzluğu... Daha nicesi başına gelince anlamlaşıyor. Birine bakıyorsun, sözcükleri sana uzak, düşünceleri sana uzak ve daha nicesi. Ama bilmiyoruz. Sadece kendi gördüğümüz kadarı ya da ön yargıların elinden kurtarabildiğimiz düşüncelerin bize sunduğu bir robot resme bakarak şöyle böyle demek, insanı bir âlem olduğunu pervasızca unutmamıza neden oluyor. Her insan deniz ama kimisi senin benim için bir şey ifade etmiyor. Yaşantısı, düşüncesi, davranışları senden uzak olması insanı çöpe atmayı kolaylaştırmamalı. Bugün yavaşça düşüncelerden sıyrılmış gibi görünüyor insanlar. Ben de dahil. Yoksa sürüyü takip etmemek gibi bir düşüncem olması, sürüyü yok saymamı doğrulamıyor. Çabalamam sadece kendimi yaşamam. Başkası olmak gibi basit bir derdim yok. Hani ergen de değilim artık. İmrenebili...