Hayat Nasıl Akıyor
Keşke yalnız bırakmasaydı beni bu acımasız dünyanın sokaklarında. Elimden tutup mutluluk ve huzur verseydi. Hayat sorularla dolu olmasaydı da insan rahat bir nefes alsaydı. Şimdi düşüncelerim farklı farklı rollere bürüyor, sanki senmişsin gibi başkalarını sana benzetiyor. Durduramıyorum, son bulmuyor. Evet. Bu bana acı veriyor. Her defasında umudum yeniden düşüncem tarafından eziliyor. İşte yine kendi halimde, kendi kendimle dertleşmekten başka bir çare kalmıyor. Korkuyorum. Her şey beni incitir ve üzer gibi duruyor. Anlamıyorum ve anlıyorum neden böyle oluyor. Kayboluyor kendi kurguladığım hayal. Gerçek dünya da o zaman zevk vermiyor. Bir dışlanmışlığın sevgisi mi? diye soruyorum. Cevap hiçbir yönden gelmiyor. Yaşam böyle bazen can yakıyor. Kara bulutlar bazen güneşi engellerken, bazen de yağmur getiriyor. Biz sanıyoruz ki kara bulut pek hayra alamet değil. Ama işte iki durumda da rahmet… Benim halimde belki böyledir. Bu ızdırapta bir rahmettir. Son sözler ulaşsın isterim ama sadece k...