Hayat boyu

Çok uzakta bıraktım her şeyi. Günleri geceleri aştım. Korkusuzca zamana meydan okudum. Şimdi soluklandığım bu yerde kederle içimi akıtıyorum.

Çok küçüktüm. Hayaller küçükken çok gerçekçi, inanılırdır. Hayallerim vardı. Geçmişi yaşamak hayaller kurmayı gerektiriyordu. Zor günler geçtikçe ümitle süslenmiş hayaller kuruyordum.

Bir gün geldi artık olduğum yerde olmamalıydım. Düşlerimi takip etmem gerekiyordu. En zor karar gitmekti, her şeyi arkada bırakma. O gün hayatı adımlamaya başladım. Adımlaya adımlaya biter sandığım hayat ne kadar da uzunmuş. Soluk almak için durduğum bu yer sanki son durak. O kadar sakin ki ruhum. ölüm anı gibi.

Yoksa ölmekte miyim? Hayatı terk etmek bu mu? Filmlerde böyle ölmüyordu insanlar. Gerçekte ölümle hiç karşılaşmadım. Hayat boyu sadece hayallerime yürüdüm.

Soluklandığım bu yerde ne kadar da çok kaldım. Hani artık gideyim diyorum ama kalkamıyorum. Daha çok işim var. Hayallerime daha ulaşamadım. Hırsımın esiri olduğumdan mı yürüyemiyorum artık .

Son bu mu, böylece aniden, ortasında kesilmiş film mi? Gerçek son, sonu olmayan, diyordu insanlar. O zaman bu son sonu olan bir son. Tekrar ayağa kalkacağım demektir. Sanırım. Hayallerimi kovalamaktan vazgeçmeyeceğim.

En kötüsü yine hislerime yenik düşeceğim.

06.06.2012 00:31 Nevşehir