Çürüyen ruhlar
Düğmelerini ilikle küçüğüm, dünya soğuk insanlarla dolu.
Görmesinler tenini salyalarında insaniyet göremezsin.
İnsan nereye gidiyor, anlayamıyorum. Düşüncelerim her geçen
gün bir önceki masumiyetine kızgın ve kırgın olarak karanlık geçmişte kendini
asıyor. Akıl yetmiyor insanı çözmeye, çok bilinemeyen bir denklem işin ustasını
da aşıyor. Çürüyen ruhların kokusu mu beni bunaltan, gerçek dediğimiz
samimiyetsizlik mi?